در حال حاظر، اکثر علاقمندان فناوری از وجود USB 3.0 و پتانسیل موجود در دستگاه جانبی قابل اتصال به آن آگاهند، ولی کنترلگرهایی که از این فناوری پشتیبانی میکنند، هنوز کمند. بهرترتیب، تست کامل توانایی های این فناوری نیازمند دستگاه های داده ای است که سرعتی برابر با آن داشته باشند و چنین دستگاه هایی هنوز ساخته نشده اند (ما نیاز به دستگاهی داریم که بیش از ۵۰۰ مگابایت در ثانیه فشار داشته باشد).
قطعاً انتظار نداریم که به این زودی ها به حداکثر توانایی USB 3.0 دست پیدا کنیم. برای نمونه، بیش از یک سال بعد از معرفی USB 2.0 طول کشید تا دستگاه ها به سرعت ۳۵ مگابایت بر ثانیه برسند که هنوز برای سرعت نهایی USB 2.0 یعنی ۴۸۰ مگابیت بر ثانیه (۶۰ مگابایت بر ثانیه) بسیار کم بود.
اکنون نیز با همین کمبود سرعت در دستگاه ها مواجهیم و سالها طول خواهد کشید تا بتوانیم از حداکثر قدرت USB 3.0 استفاده کنیم.
قبل از اینکه به نحوه پیاده سازی USB 3.0 بپردازیم، باید این سوال را از خود بکنیم که علت این کار چیست؟ آیا سرعت eSATA کافی نیست؟ برای افراد عادی، سرعت ۵ گیگابیت بر ثانیه ای آن بالاتر از سرعت ۳ گیگابیت بر ثانیه eSATA است. ولی کسانی که بیشتر با تکنولوژی آشنایی دارند، میدانند که عمر eSATA فعلی به پایان رسیده است و بزودی با نسخه جدید ۶ گیگابیتی جایگزین خواهد شد.
اولین مشکلی که USB 3.0 آنرا حل میکند، برخلاف ساتا، این است که این فناوری به دستگاه های ATA و ATAPI محدود نیست. این فناوری طوری طراحی شده است تا مانند یک رابط خارجی برای PCI Express 2.0 عمل کند و ترکیب آن با USB 2.0 روی یک فیش ارتباطی مانند ExpressCard ایجاد میکند که برای کابران نوت بوک بسیار آشناست. انتظار داریم تا این فناوری را در دستگاه های مختلفی مانند کارت های کپچر ویدئویی و کارت های گرافیکی مشاهده کنیم. با گرفتن برق از رابط USB 2.0 که همراه USB 3.0 کار میکند، این فناوری راهکاری بسیار عالی برای دستگاه های قابل حمل است.
ولی شاید مهمترین مزیت USB 3.0 این باشد که چون از اساس برای دستگاه های قابل حمل طراحی شده است، دیگر مشکلاتی را که SATA/eSATA برای Safely Remove Hardware داشتند، نداشته باشد. پس، در حالیکه USB 3.0 شاید یک پورت به نظر برسد، ولی از دیدگاه ذخیره سازی، انعطاف بالای آن گامی مهم در پیشی گرفتن از رابط رقیب آن یعنی eSATA به حساب می آید.
دیدگاه ها